Direct & Finding

هرموقع این آهنگ پلی میشه یاد اون روز صبح میفتم که داشتیم باهم میرفتیم خانه سالمندان

رو اون صندلیهای بلند ته اتوبوس نشستیم

تو سمت چپمی.پنجرههای اتوبوس بازه

صندلیها جوری خالین که انگار قرنهاس کسی روشون ننشسته

باد میزنه و چتریهام به صورتم چنگ میندازن

باد،صندلیهای خالی رو میبره

سقف اتوبوسو میبره

باد،تو رو میبره...

و حالا من تنها روی یه صندلی خاکستری وسط یه جاده بیانتها نشستم

دیگه هندزفری تو گوشم نیست

این بار،این جادهس که داره آهنگو برام مینوازه

آهنگ در امتداد جاده به من حمله میکنه

و من هر چقدر میدوم جاده به پایان نمیرسه...